MUAXXX.RU SUPER PORTAL
Juma, 27.04.2018, 09:48
МЕНЮ
ГЛАВНАЯ СТРАНИЦА
JINSIY SABOQ SIRLARI
MOBIL CHAT
UC BROWSER
OPERA MINI
БИБЛИОТЕКА
MOBIL VERSIYA
СТРАНИЦЫ
Qarindoshlar (Insent) [503]
Birinchi marta... [707]
Lesbilar (qiz bilan qiz) [110]
Er xotin munosabatlari [439]
Chimildiq (yoshlar uchun) [122]
Ishxonada [277]
Maktab / kollej / sinfdosh / kursdosh [554]
Ko'chada (hiyobonda) [183]
Jalablar bilan [225]
Zo'rlashlar [267]
Qaynuka, qaynaka vahokazo [127]
Boshqalar [1143]
Qushnilar bilan [458]
Seksga aloqador qiziqarli faktlar [242]
TuNGi_HaMRoX hikoyalari!!! [15]
Super latifalar )) seks haqida [42]
Andrologiyaga oid [9]
БИБЛИОТЕКА
Qarindoshlar (Insent) 
Birinchi marta... 
Lesbilar (qiz bilan qiz) 
Er xotin munosabatlari 
Chimildiq (yoshlar uchun) 
Ishxonada 
Maktab / kollej / sinfdosh / kursdosh 
Ko'chada (hiyobonda) 
Jalablar bilan 
Zo'rlashlar 
Qaynuka, qaynaka vahokazo 
Boshqalar 
Qushnilar bilan 
Saytga aloqador qiziqarli faktlar 
TuNGi_HaMRoX hikoyalari!!! 
Saytga aloqador Savol javoblar 
Super latifalar )) 
Andrologiyaga oid 
РЕКЛАМА
Статистика
waplog FireTop.su
adultop.ru Порно топ ххх сайтов EroTop.mobi

Онлайн всего: 68
Гостей: 68
Пользователей: 0
Главная » Статьи » KUTUBXONA / SEKS HIKOYALAR » Boshqalar

Raqqosa 2 (Kamolov) copy
Manzuraning yuragi baribir tinchlik bermasdi. Xayoliga turli-tuman bo'lar-bo'lmas o'ylar o'rlay boshladi.
«Nahotki, shu yo'lni tanlab adashgan bo'lsam? — o'ylardi u Murodning keng hovlisiga did bilan marmar yotqizib chiqilgan yo'lakcha orqali kirib borarkan. — Bu kishi zo'rlab qolsa nima bo'ladi? Anavi Husaniyam yeb qo'yguday termildi-ku! Keyin nima qilaman? Kimga dardimni aytaman? Pulam bermadi. Shunisidanam shubhalanayotgandim. Demak, hozir opkirvoladi-da, pul berishdan oldin shart qo'yadi. Bizminan yotasan deb turvoladi. Nima qilay? Qochib ketsam-chi? Shartta burilib orqa-ketimga qaramay chopsam-chi? Yo'q, baribir tutvolishadi bular… Bo'sh kelmayman. Qani, teginib ko'rishsin-chi, qo'limga kirgan narsaminan tushiraman…»
Yo'laklar tugab turnaqator uylar boshlangach, eshiklardan biri ochilib to'ladan kelgan, kelishgangina ayol tashqariga chiqdi. Uning ketidan ikki nafar 5-7 yosh oralig'idagi bola chiqib kelib yugurgancha Murodning bag'riga otilishdi. Shundan keyingina Manzuraning miyasiga yopishib olgan shubha-gumon, qo'rquv va vahima buluti baravar tarqadi.
Ha, ayol Murodning hasmi haloli ekan.
Manzurani ham iliq kutib oldi.
Murod Husan ikkovlarini boshqa bir xonaga taklif qildi.
Xotini va bolalari o'z xonalariga yo'l olishdi.

* * *

Ichkari juda go'zal ekan. Devorlar yoqimli rangga bo'yalgani qolib ajoyib suratlar chizilibdi. Xonadagi bir-biridan bo'ydor servantlarga billur, kumush idishlar chiroyli qilib terib chiqilibdi. Polga ham qalindan-qalin gilam to'shashibdi.
Manzura xonaga bir muddat havas bilan tikilib qoldi. Bu orada uy bekasi xontaxtaga dasturxon tuzab, chiroyli choynakda choy qo'yib ketdi.
— Ha-a, Manzura, — Murod uning xayolini bo'ldi. — Xona yoqdimi senga?
— Juda go'zal ekan, — dedi hiyla bosh egib Manzura. — Ajoyib!
— Senam xudo xohlasa bir kun keladiki, bundanam zo'r uylar qurasan. Ishon, albatta qurasan!..
— Murod aka, meni oborib tashlasalaring yaxshi bo'lardi, — dedi xavotir aralash Manzura beixtiyor betoqatlanib. — Vaqt ham allamahal bo'p ketdi.
— Borasan uyingga, ana, Husan tashlab qo'yadi… Ha, senga yana bir yangilikni aytmoqchiydim. Qara, xayol bo'linibdi. Birinchisi, bu mening uyim. O'zingam sezgandirsan. Boyagi ayol kennoying Surmaxon. Ikki toychoq mening bolalarim. Bo'sh vaqtingda kelib kennoying bilan gaplashib o'tirsangam yomon bo'lmaydi.
— Rahmat, — dedi Manzura asabiy lab tishlab. — Kelarman…
— Keyingi yangilik shuki, — davom etdi Murod Husanga ko'z qisib qo'yib. — Biz san'atkorlar to'ydan keyin albatta menikiga kelamiz. Vaqt allamahalligiga qarab o'tirilmaydi. Shu yerda bir piyola choy ustida boyagiday yig'ilgan pullar arra qilinadi. Qoidamiz shunaqa. Shuning uchun keyingi gal qo'rqib, vahimaga tushib o'tirmagin demoqchiman. Ha-a, mabodo to'y biz tomonlardan uzoqda bo'lsa, iloj yo'q, o'sha atrofdan tanishroq odamning uyida «Qism» qilishga to'g'ri keladi. Biroq bunaqasi kam bo'ladi.
— «Qism» dedingizmi? — so'radi Manzura qiziqsinib. — Nima degani u?
— «Qism» deganda xuddi shu bugungiday pul bo'lishish tushuniladi. Aytgandim-ku, biz san'atkorlarda shunaqa atamalar ko'p. Yo'l-yo'lakay tushunib olaverasan. Qani, o'rtoqlar, choyga qaranglar!..
Shu ko'yi oradan bir soatcha vaqt o'tdi. Murodning o'zi shaxsan tor ichidagi, doyra g'ilofi, katta qora sumka, qiyiqqa tugilgan pullarning hammasini gilam ustiga sochdi. Qolganlar tartib bilan, yirigini yirikka, maydasini maydaga qilib pullarni taxlashda yordamlashishdi. Keyin esa yana Murodning o'zi Husanga, Manzuraga, o'ziga deganday… Pullarin taqsimlab chiqdi. Manzura qo'liga shuncha pul tushganini ko'rgani hamono sevinchdanmi, xavotirdanmi, naq yorilay derdi. Halitdan bu pullarni qaerga qo'yishni, qanday sarflashni bilmay halak edi.
— Pullarning, — dedi Murod. — Hammasi berilmaydi. Yarmisini beraman. Qolgan yarmi menikida turadi. Aytgandim-ku, ammang juda olg'ir ayol ekan. Hammasini qo'liga tutqazgan taqdiringdayam minnatdor bo'lmaydi. Ko'proq so'ray boshlaydi. Axir, bu adolatdan emas-da! Mehnatni sen qilsang-u, huzurini ammang ko'radimi? Bekorning beshtasini aytibdi. Qo'rqma, men servantning bir chetiga tashlab qo'yaveraman pullaringni. Sal yo'lingni to'g'rilab olganingdan keyin olib ishlataverasan. Ma'qulmi?
Manzura mamnun bosh irg'adi.
— Unda fotiha qilaylik, — deya ikki qo'lini yuqoriga ko'tardi Murod. Qolganlar ham qo'llarini duoga ochishdi. — Iloyim, beraridan qismasin! Fayzini bersin, Ollohu Akbar!.. Endi do'stlar bir narsani aytay. A'zam qovun tushirganini ko'rdingiz. Insof qilib uniyam ulushini opqo'yganimniyam ko'rdingiz. Mayli-da, umid bilan borgandi. Lekin ertadan boshlab A'zam bilan ishlamaymiz. Xursandbek degan yosh hofiz bola bor. O'shani olib yuramiz to'ylarga. U haqiqiy hofiz. Bozor hofizdan sira qolishmaydi. Jonli aytishni qiyib qo'yadi. Rozimisizlar?
— Albatta rozimiz, — kulib javob berdi Husan usilitelchi. — Xursandning ashulalarini ko'p eshitganman menam. Nolani sindirvoradi o'ziyam. Manzuraxon buyog'idan raqsni sindirib tursalar, Xursandbek nola qip tursa, oshig'imiz olchi-da, aka!..
— Ha, haqsan, — dedi Murod. — Nasib bo'lsa, endi bugungiday gapga qolmaymiz. Xo'-o'sh, hamma gaplar aytildi. Qism tugatildi. Endi… Ertaga dam. Indinga «Tomsuvoq»qa boramiz. Bu atamaning ma'nisini aytgandim-a, Manzura?
— Ha, aytgansiz. O'rtadagi pulnigina olamiz. Zaklad olinmaydi.
— Barakalla. Nima qilaylik? Har zamonda shunaqasiyam bo'p turadi. Indin boradiganimiz qadrdon akaxonlardaniydi. Borasan deb turib olgan. Lekin oshna-og'aynilari bitib ketgan boyvachchalar. «Tim bo'liy» nevarasiga sunnat qilyapti. Katta bazm bo'ladi. Ana shu bazmning fayzini xudo xohlasa biz olamiz. Bo'pti, Husan, Manzura singlimizni darvozasigacha oborib qo'y!
— Xo'p bo'ladi, aka!

* * *

Murodning qishlog'i bilan Manzura yashaydigan mahalla orasi ancha uzoq edi.
U orqa o'rindiqda o'tirgancha jim ketib borardi. Ora-sirada sumkachasini to'ldirib turgan pullarni ushlab-ushlab qo'yar, har gal yuragi hovliqib, ajabtovur holatga tushardi.
«Bitta to'yda shunchadan pul topsa, odam boyib ketishi hech gapmas, — o'ylardi o'zicha. — Shuning uchunam Murod aka uyini qasr qip tashlabdi-da! To'g'ri, u bitta bu «sastav»minan yurmaydi-ku! To'rt-beshta guruhi borakan. Albatta boyiydi. Pullarimning yarmisini olib qo'ygani yaxshi bo'ldi. Bo'lmasa, ammam yashshamagur tiyin-tiyinigacha tortib olardi. Zaharni olsin!..»
Bir mahal mashina taqqa to'xtadi-yu, Manzura seskanib oynadan tashqariga boqdi. Atrofda zulmat hukmron edi. Qaysidir qishloq yo'lida to'xtashibdi. Ikki yon qayrag'ochlardangina iborat. Nega to'xtadi? Tinchlikmikan?..
Husan bir muddat rulga boshini tirab turdi-da, qo'qqisdan eshikni ochib pastga tushdi.
«Buzildi shekilli mashinasi, — ko'nglidan o'tkazdi Manzura. — Qurib ketsin, endi nima bo'ladi? Piyoda ketamanmi uygacha? Hali ancha bor-ku!..»
Xayollarini yig'ishtirib ulgurmay, Husan orqa o'rindiq eshigini ochdi va Manzuraning yoniga o'tirib oldi.
Qizning bo'lari bo'layozdi. Bir necha soniya ichida miyasiga turli-tuman bo'lmag'ur xayollar o'rlab ulgurdi. Lekin qo'rqish, baqirishdan naf
yo'q. Dodini hech kim eshitmaydi baribir.
— Nega o'tirdingiz? — so'radi Manzura darrov narigi chetga surilib. — Nima bo'ldi?
— Manzura, — dedi harsillash aralash Husan. Va uning bilagiga qo'l yubordi. Ammo Manzura qo'lini tortib oldi. — To'yda senga qarab o'tirib juda havasim ketgandi. Ortiq chiday olmayman. Mana shu bilaklaringni bo'ynimga solib o'zingni mahkam quchoqlab yotishni xohlayman. Kel, jonim, bu yerlarda hech zog' yo'q. Birov ko'rmaydi. Kelaqol, bir maza qilaylik o'tkinchi dunyoda!..
«Erkak zotining bari bir go'r ekan-da, — o'ylardi Manzura. — Hammasi faqat bir narsani o'ylaydi. Shundan boshqa dardi yo'q. Endi nima degan odam bo'laman? Dugonalarim bilib qolishsa, Murod aka eshitsa, qay ahvolga tushaman? Nega hamma balo menga yog'ilaveradi, xudoyim? Nega bordim o'sha to'y zormandasiga? Tinchgina birovlarning idishini yuvib yurovdim-ku! Birov mushugimni pisht demasdi. Demak, raqqosami, tamom, u buzuqi ekan-da!..»
— Husan aka, — dedi Manzura yig'lamsirab. — Unday qilmang, jon aka! Men unday qizlardan emasman, ishoning! Men faqat san'atni jondan sevganim uchun bordim shu to'yiga! Ishoning, men yengiltak qizmasman! Ayting, tasavvur qiling, men sizning tug'ishgan singlingizman. Murod aka menga xuddi sizday teginsa, nima qilardingiz?
Bu savol, gap qanday Manzuraning miyasiga keldi, bilmasdi. Ammo Husan shu gap, savoldan so'ng bo'shashdi va o'zini nari oldi.
— Kechirib qo'yasan, — dedi u kulimsirab. — Seni tekshirib ko'rmoqchi bo'lgandim. Iltimos qilishgandi. Gap yo'q, ofarin! Mana, endi ishondim haqiqatan pokligingga! Hamisha shundayligingcha qolgin!
— Tushungan odam ekansiz, rahmat, — dedi Manzura hanuz vujudi titrashdan to'xtamay. — Lekin bilib qo'ying, milyon marta sinaganingizdayam shu turishim turish. Men o'zgarmayman.
— Senga rahmat! — dedi Husan epchillik bilan o'z o'rniga o'tib o'tirarkan. — Senga hurmatim ortdi. Agar boshida san'atingga besh ketgan bo'lsam, bugun xulqingga qoyil qoldim! Otangga rahmat seni dunyoga keltirgan! Ha, bizning qishloq qizlari xuddi senday bo'lishi kerak! Xo'sh, ketdikmi, raqqosa?
— Ketdik, — dedi Manzura ko'ngli ancha yorishib. — Uyimgacha oborib qo'yishga va'da bergansiz!
— Oboramiz!..

* * *

Darvoza ochiq edi. Husan jo'nab ketgandan keyin ham Manzura bir necha daqiqa ko'cha yuzida turib qoldi.
Boyagina bo'lib o'tgan xunuk ishlarni ko'z oldiga keltirdi. Husandan Murod iltimos qilganiga sira shubhasi qolmadi.
Demak, ular har yo'lini qilib tekshirisharkan-da! Yaxshiki, yengiltak emas, boshqasi bo'lsa, Husanning tagiga yotardi-qo'yardi. Keyin esa…
— Ha, nega qaqqayib turibsan ko'chada?..
Manzura ammasining tashqariga chiqqanini ham payqamay qolibdi. Seskanib boshini ko'tardi-da, ichkariga yo'naldi.
— Shu yerda turib nafas rostlab olsam devdim-da, amma, — dedi u majburan bo'lsa-da, kulimsirab. — Yuring uyga!
Hovliga qadam qo'yganlari hamono Bozorgul ammasi darvozani tambaladi-da, Manzuraning oldini to'sdi.
— Pul qani? — baqraydi u jiyaniga. — Nega qarab turibsan? Pulni chiqar!..
Shu ishi ayni pallada Manzuraga biram alam qildi, qo'yib berishsa, ammasini yumdalab tashlashga tayyor turdi. Afsuski, unday qila olmaydi. Shu ayol uni go'dakligidan yaxshimi-yomonmi, ishqilib parvarishlagan. Betiga qarab qarshi so'z aytsa xudoning g'azabi kelishini biladi…
Manzura shosha-pisha sumkachasidagi pullarni ammasiga tutqazdi. Bozorgul xuddi hozir qo'lidagini birov olib qo'yadigandek pullarni qo'yniga tiqdi. Lekin bir tuki o'zgarmadi. Manzuraga alamli boqishni bas qilmadi.
— Ertalab mahalladagilar chiqadi, — dedi u o'z xonasi tomon yurishga chog'lanib. — Seni muhokama qilishmoqchi. Enangni uchqo'rg'ondan ko'rasan endi. Ammo bo'sh kelma! Qara, bir kechada shuncha pul topibsan! Xo'p-xo'p degin-u, bilganingni qilaver!
— Mahalladagilar? Nega meni muhokama qilishadi? Men nima yomonlik qildim ularga?
— Bizning qishloqdan yallachi chiqishi kerakmasakan. Ana shuni muhokama qilishadi.
— Siz tarafimni olmaysizmi?
— Jinni bo'lganmisan, ovsar? Kim bo'psanki, tarafingni olsam? Qolaversa, yallachilikni tanlagan o'zingsan. Javobiniyam o'zing berasan-da, g'alcha!.. Menga qara, eshitishmcha, shu yo'ldan qaytmasang, mahalladan badarg'a qilisharmish. Xo'sh, haydalishga tayyormisan?
— Haydashsa haydashaversin, — dedi yig'lamsirab Manzura. — Mening birovga yomonligim yo'q. Buzuqlik ham qilib yurganim yo'q. Men san'atdan kechmayman!..
— Unda eshitvol, basharti haydab solishsa, adris-padrisingni qoldirib ket! Qoldirmasakansan, milisaminan borib bo'lsayam topaman-da, go'shtingga somon tiqtiraman! Seni katta qilganlarimning haqini to'laysan baribir! Tushundingmi?..
Manzuraga ammaning mana shu gaplari juda alam qildi. Bu uyda naqadar qadrsizligini endi-endi chuqurroq anglagandek bo'ldi.
Bozorgulga ko'zlarida jiqqa yosh bilan alamli qarab turdi-da, ho'ngrab yig'lagancha xonasiga kirib ketdi.

* * *

Bu tun hatto o'z xonasi ham xuddi qabristonni eslatardi. Xona devorlari, deraza, har bir burchak Manzuraning ko'ziga balodek ko'rina boshlagandi.
Shu ko'yi chamasi ikki soatcha ko'z yummadi. Yotgan yerida qayg'urdi, alam chekdi, ammasini xayolan qarg'adi. Ota va onasining arvohlarini xayolan qoshiga chorladi. Ulardan najot tiladi. Yo'l ko'rsatishlarini so'radi. Afsuski, hanuz sukunat hukmini o'tkazardi. Arvohlar hadeganda bo'y ko'rsatavermas, hatto belgi ham berishmasdi.
Manzura tunni ana shunday zulmat, sukunat va alamda o'tkazdi. Tong yorishib, uzoq-yaqindan xo'rozlar qichqirig'i quloqqa chalina boshladi. Mahalla so'fisi Mo'min kal cho'zib azon chaqirdi. Manzura esa daqiqa sayin, soniya sayin ruhan haydalishga, haqoratlarga, achchiq qismat yetovlariga o'zini tayyorladi. Bilardi, Rabotqishloqning chollari, kampirlari, nuroniylari qishloqdan yallachi chiqishini hech qachon hazm qila olishmaydi. Ular buni sharmandalik va shirk deb atashadi. Chol-u kampirlarga zamonni ham, davrni-yu, san'atni ham uqtirib bo'lmaydi. Shularni bilgani uchun Manzura shoshilmasdan o'rnidan qo'zg'aldi-da, eng kerakli buyumlarini xaltachaga joyladi. Shu asnoda qachonlardir o'zi tomosha qilgan bir filmni ko'z oldiga keltirdi. Film olis tarixda bo'lib o'tgan voqeadan so'zlardi. Haqiqat izlagan, zamon bilan hamnafas yashashini istagan shoirni qishloq ahli toshbo'ron qilgandi o'shanda. Shoir sho'rlikning tilinmagan, yorilmagan, qon chiqmagan yeri qolmagandi. Nahotki, uni ham o'sha shoirning kuniga solishsa? Yo'q, hozirgi zamon unday zo'ravonliklarni ko'tarmaydi. Biroq qishloqdagilar uning yallachilik qilishiga, to'yma-to'y kezishiga ham tek qarab turmaydi. Juda bo'lmaganda, g'iybatini qilishadi, ko'chaga chiqsa, ko'rsatkich barmoqlarini bigiz qilgancha bir-birlariga ko'rsatishadi, yonidan o'tadigani borki, atayin ovoz chiqarib qarg'aydi, haqoratlaydi, tahqirlaydi. Xo'sh, shundaylar orasida yashab bo'ladimi? Yo'q, albatta. Bunday yashagandan Manzura o'zini Bachqirariqmi, kollektormi, ishqilib, suvi pishqirib oqadigan biror anhorga tashlab cho'kkani ma'qul…

* * *

Tong butkul yorishib, ko'chalarni sigir-buzoqlarning mo''rashi tutgan bir paytda Manzura ko'chaga
kiyiladigan kiyimlarini egniga ildi-da, ehtiyot shart yana bir bor buyumlar joylangan xaltani ko'zdan kechirib oldi. Keyin esa qo'l telefonini olib soatiga qaradi. Sakkiz yarimdan oshibdi.
Beixtiyor Murodning raqamini terdi. U ham uzoq kutdirmadi.
Darrov go'shakni oldi.
— Ha, Manzura, nima gap? — so'radi u uyqusiraganroq tovushda. — Tinchlikmi?
— Aka, meni qishloqdagilar haydab solisharmish, — dedi Manzura o'pkasi to'lib. — Nima qilishni bilmay qoldim. Halizamon qishloq kattalari chiqisharmish. Ammam meni himoya qilmasmish. Haydashsa, quriysan, ammo biror yerga joylashganingdan keyin adrisingni berasan, bermasang, melisaga aytib kuningni ko'rsattiraman deyapti.
— Shunaqami? Chiqishdimi kattalar o'zi?
— Yo'q, hademay chiqib qolishsa kerak.
— Sen hadeb xavotirga tushaverma! Chiqishsin, gapirishsin. Haydab solishsa, menga qo'ng'iroq qil! Ammangdan qo'rqma! Uni yo'lga solvolamiz. Mulla mingan eshakday yuvoshtirib qo'yamiz. Sen qo'rqma, siqilma! Hozirgi zamonda vallomatiyam odamni o'z uyidan haydab sola olmaydi. U zamonlar o'tib ketgan. Asosiysi-chi, o'sha oqsoqoligayam, kattasigayam tilingni berma! Haqqingni talab qil! Ie, nima haqqi bor ularning? Qo'rqma, singil, hammasi yaxshi bo'ladi!.. Vey, singil, yaxshisi, meni kut! O'zim bormasam bo'lmaydiganga o'xshayapti gapingdan. Ketib qolma, kut meni!..
— Rahmat sizga, Murod aka, — dedi yig'lashdan arang tiyilib Manzura. — Ko'nglimni ko'tardingiz. Kechasiminan shu yashshamagurlarni deb umuman ko'z yummadim.
— Bo'pti, siqilma, hozir yetib boraman!..

* * *
Bozorgul ammasi qatiq olish uchun qo'shninikiga kirib ketgan ekan. Hovliga qaytdi-yu, Manzuraning yasanib olganini ko'rib, gezardi. Labini beo'xshov burgancha indamay yonidan o'tib ketdi va zumda qatig'ini tandirxonaga tashlab ortga qaytdi.
— Nimani kutyapsan? — baland ovozda so'radi u Manzuraga yaqin kelib. — Ketavermaysanmi boshing oqqan tarafga? Ammo qaytib bu uyda qorangni ko'rmay!
— Amma, bu nima deganingiz? — bo'sh kelmadi Manzura ham. — Bu mening uyim bo'lsa, ota-onamdan qolgan uyim-ku! Nega ega chiqaverasiz?
— Otang rahmatli, ha, o'sha Pirimqul mening ukam bo'ladi, bildingmi?!. U uyni menga vasiyat qip ketgan! Bor, yallachiligingni qilib pul top! Adris-padrisingni tashlab ketishniyam unutma!
— Ketmasam-chi? — Manzura beixtiyor qaysarligi tutdi-yu, sira tap tortmay ammasiga yaqinlashdi. — Unda nima qilasiz? Urasizmi? Kuchingiz yetadimi o'zi?
— Ie, voy baloga yo'liqqur-ey, — Bozorgul azbaroyi tutoqib ketganidan bir qadam oldinga tashladi. — Hali bu hunaringam bormi? Kechqurun bir siqim harom pullaringni bergan kishi bo'lib menga qo'l ham ko'tarmoqchimisan? Ana endi o'zingdan ko'r, ko'rnamak, yetim! Ana endi kuningni ko'rsataman!..
Bozorgul zarda aralash boshidagi durrasini yechib yerga otdi-da, oqargan, pataklashgan sochlarini yulib bor ovozda baqira boshladi.
— Voy-do-od, qutqaringla-ar, yaxshilar! Kim bo-or? O'ldirib qo'yadi meni bu megaji-in! Yordam beringla-ar!..
Manzura ammasining bu taxlit «hunar» larini ilgari ham ko'p ko'rgan. Lekin har gal qo'shnilar chiqib Manzurani qoralayverishardi. Kaltak yegan, haqoratlarga ko'milgan u bo'lardi-yu, tanbehlarni ham o'zi eshitardi. Ammasi esa ko'ringanning rahmini keltirib, uv tortgancha yig'lashdan, arz-dod qilishdan nariga o'tmasdi.
Manzura ammaning hayqiriqlarini eshitgandayoq tosh qotib qolgandi. Faqat atrofga alanglar, qo'shnilar chiqishini, boshiga ne kunlar tushishini alaq-jalaq fahmlardi.
Kutilganidek, darvozaning kichik eshigi ochildi-yu, hovliga birinchi bo'lib Xursand oqsoqol, ketidan yana uch chog'li qariya kirdi. Ularning ortidan qo'shni juvonlar o'zlarini ichkariga urishdi.
Manzura hanuz tosh qotgancha turar, tizzalari bilinar-bilinmas titrardi.
— Ana, anavi yetimcha yetti ko'cha meni itarvordi chuqurga! — oqsoqol o'ziga yaqinlashishi bilan Bozorgul sira tap tortmay, oyoqlarini ko'z-ko'z qila ketdi. — Mana, buva, yaralarni ko'ryapsizmi? Ko'kartirvordi oyoqlarimni!
Xursand oqsoqol yonidagilarga ma'noli qarab qo'ydi-da, asta Manzuraga yaqin keldi.
Uning nafratga qorishiq o'tkir nigohlarini ilg'ab olish qiyin emasdi. Bunga qo'shni juvonlarning Manzuraga qarata yog'dira boshlagan qarg'ishlari qo'shimcha bo'lib battar qovog'i uyildi.
— Biz seni juda odobli, og'ir-bosiq, o'zini tutvolgan qiz deb o'ylardik, — dedi u Manzuraga tahdidli ohangda. — Qip-qizil yallachi ekaningni sira bilmas ekanmiz-da-a? Qay go'rda orttira qolding bu hunarni?..
— Voy, yashshamagur-ey, — qo'shimcha qildi qo'shni ayollardan biri. — Bunaqalar uyatni bilarmidi?!. Buzuqlik qip kelgani yetmay, shunday beozor Bozorgul opani do'pposlagan bo'lsa, xudo uradi o'ziniyam hali!
— Sen tilingga erk beraverma, Xosiyat, — deya juvonni koyib berdi oqsoqol. — Borlaring uy-uyingga!.. Xo'sh, qizim, javob berasanmi?
— Bu hunarmas, bobo, — dedi Manzura hiyol boshini egib. — Bu san'at! Men o'z san'atimdan voz kechmoqchi emasman!
— Bizning qishloqda yallachi deganidan jirkanishlarini bilarmiding?
— Men jirkanadigan hech ish qilganimcha yo'q. Ammamga kelsak, bor pulimni kechasiyoq tortib olgan. Endi uyga, mana shu ota-onamdan qolgan uyga ega chiqmasligim uchun «jalochi»ligini solyapti. Qichqiryapti!
— Shunaqa degin? — oqsoqolning qovog'i battar uyildi. — Mana shu ammang seni go'dakligingdan opichlab katta qilgan, shuni bilasanmi?!.
— Qanaqa katta qilganini hammangiz bilasiz. Uzzukun ko'chalarda, ostonada o'tirib qon yig'laganlarimniyam, birovlarning uyida axlatini tashib, it yalog'igacha yuvganlarimniyam juda yaxshi bilasizlar.
— Menga qara, — dedi oqsoqol toqati toq bo'la boshlaganini ochiq namoyish etishdan tiyila olmay. — Baribir sen nohaqsan. Uradimi, so'kadimi, boshingdan mag'zava quyadimi, xo'p, siz haqsiz deb bosh egishing kerak. Ota-enang rahmatlidan keyin shu Bozorgul senga ham ota, ham enalik qilgan. Qayoqdagi gaplarni gapirib bizning boshimizni qotirma! Undan ko'ra, qulog'ingga quyib ol, agar bugundan boshlab yana yallachilikka boradigan bo'lsang, hozir aytib qo'yaqol! Bizning ortiqcha vaqtimiz yo'q sendaqalar bilan pachakilashib o'tirishga.
— Boraman, — dedi Manzura bor nafratini ko'z qarashlari orqali ifoda etib. — To'yga aytishsa, albatta boraman. Siz aytgan zamonlar o'tib ketgan! Qani, meni o'z uyimdan haydab ko'rsin-chi, birov!.. Melisaga, prokurorlarga yig'lab boraman! Nima bo'lsam bo'laman! Manavi xotinni amma deyishgayam or qilaman! Chiqib ketsin uyimdan! Chiqib ketsin!..
— Astag'firillo, — deya oh tortib yubordi oqsoqol. — Bu qiz g'irt shaytonning enasi ekan-ku! Boqib katta qilgan odamni haydayapti-ya! Astag'firillo!..
Oqsoqol ham, yonidagilar ham garchi Manzurani ko'rishga ko'z topa olishmayotgan bo'lsa-da, baribir tinchini o'ylay boshlashgandi. Militsiya, prokuror degan so'zlar oraga qo'shilgach, orqadagi qariyalar ikki qadamdan ortga tislanib ham olishdi. Manzura bu harakatlarni juda yaxshi ilg'ab turardi.
— Endi uyimni bo'shatib qo'ylaring! — Manzura shu tobda shartaki, yuzsiz qiyofaga kirishga majburligini aniq sezib turardi. Chunki bu odamlar bilan boshqachasiga gaplashib, ularga haqiqatni uqtirib bo'lmaydi.
— Nega turib qoldilaring? Kim bo'lsangam, men uchun hech kimsan! Manavi ammam esa kecha tortib olgan pullarimni buyoqqa bersin! Boqqan bo'lsa, keragidanam oshirib xizmatini qip qo'yganman! Endi yo'qolsin menikidan uyam! Hech biringni ko'rishga ko'zim yo'q! Yo'qo-ollaring!!!
Hovlidagilar, oqsoqoldan tortib Bozorgulgacha Manzuraning gezargan rangi, vajohatini ko'rib rosmanasiga bezovtalanib qolishgandi. Oqsoqol va qariyalar birovning uyida o'zini xo'jayindek tutish mumkin emasligini idrok etgan bo'lsa, Bozorgul qo'rqa boshlagandi. U oqsoqol ketmasligini istardi. Lekin bu holat uzoqqa cho'zilmadi. Xursand oqsoqol harqalay sir boy bergisi kelmadimi, qalin qoshlarini uchira-uchira yo'liga bo'lsa-da, ko'kka boqib yuziga fotiha tortib oldi va qaytadan Manzuraga yuzlandi.
— Qizim, seni ranjitib qo'ydik shekilli. Qo'y, achchiq kelganda aql ketadi-da! Nima qilasan melisa-yu, prokurorlarni oraga qo'shib, behuda ovora qilib. Pulingni… Endi u masalani o'zaro kelishaverasizlar! Lokigin, ammangni haydama, jon qizim! Nima bo'lgandayam otangdan qolgan yodgor. Otang rahmatlining ruhi chirqillaydi-ya! Mayli, xo'p desang, qishloq yigitlarini aytaman, o'rtangizga devor qurib beradi. Yashayverasizlar alohida-alohida! Nima deysan?..
Manzura javob berib ulgurmay, hovliga hovliqqancha Murod kirib keldi. Ko'chadan turib baqir-chaqirlarni eshitganmi, jiddiy qiyofada Manzuraga yaqin keldi-da, qariyalarga istar-istamas bosh qimirlatgan ko'yi salom berdi. Xursand oqsoqol uni tanirdi. O'zini yanada noqulay seza boshladimi, yonidagilarga boshi bilan «ketdik» ishorasini qildi-yu, tashqariga zipilladi.
Qolganlar uning ketidan ergashdi.
* * *

Murod Bozorgulga yuzlanishdan oldin cho'ntagidan qo'l telefonini oldi-da, kimgadir qo'ng'iroq qildi.
Hali telefonni qaytadan cho'ntakka urib ulgurmay, hovliga to'rt barzangi kirib keldi. Ularni ko'ribmi, qo'shni juvonlar bir-birlariga sirli ishoralar qilgancha ko'chaga zipillashdi. Bozorgul ham allaqachon shashtidan tushgan, baqirmas, aksincha eshitilar-eshitilmas hiqillashga o'tgandi.
Murod barzangilarga bir ko'z qisib olgach, Manzuraga yuzlandi.
— Ha, singlim, nima bo'ldi? O'zing ayt-chi?
— Meni qishloqdanam, uydanam haydamoqchi anavi xotin, — ammasini ko'rsatdi Manzura yig'lamsirab. — Kechasidan beri qonimni ichib tashladi.
— Shunaqami? Xo'sh, yanga, nega bunday qildingiz? O'tgan kuni gaplashgandik-ku sizminan!
Bozorgul miq etmadi. Javob qaytarish o'rniga krepdishin ko'ylagining bir yengiga go'yoki ko'z yoshlarini artib olish bilan kifoyalandi.
— Manzura, — — dedi Murod qat'iy ohangda. — Bu uyda sen yashamaydigan bo'lsang, boshqalar ham yashamaydi. Hozir narsalaringni olasan-u, biz bilan ketasan. Seni boshqa uyga joylashtiraman. Hovlini esa qulflab ketamiz. O'v, yanga, tez ashqol-dashqollaringizni oling-da, suring bettan! Shunday qotib turaversangiz, hozir mana bu yigitlarga aytaman, surobingizni to'g'rilab qo'yishadi. Aytgancha, Manzura, pullarni berganmiding kecha bu xotinga?
— Ha, — dedi Manzura ammasi tarafga zimdan nazar tashlab olib. — Tiyin-tiyinigacha tortvolgan.
— Qani, yanga, pullarni egasiga qaytaring! U pullarni siz ishlab topmagansiz. Bo'ling dedim!
Bozorgul Murodning qichqirig'idan bir seskanib oldi-yu, pildiragancha ichkariga kirib ketdi. Ikki marta kiprik qoqqanchalik vaqt o'tdi yo o'tmadi, qaytib chiqib bir dasta pulni Manzuraga tutqazdi.
U chit ro'molga allanimalarni tugib olibdi. Pulni bergach, tugunni imi-jimida qo'ltig'iga qisib ko'chaga yo'l oldi.

* * *

Murodning mashinasida ketib borarkan, qishloqqa alamli tikilardi. Har bir uy shu tobda ko'zlariga balodek sovuq ko'rinardi. Nafaqat uy, arzimagan jajji giyoh ham nafrat oloviga yog' sepgandek bo'lardi.
«Yetim, kambag'al, g'aribni xudoyam qo'llamas ekan, — o'ylardi mashina oynasidan tashqariga hissiz boqib Manzura. — Manaman degan zo'ravonlarni qo'llayverarkan. Boylikniyam beraverarkan, berishdan to'xtamaskan. Ularni yig'latmas ham ekan. Qachon qarasa, o'sha arzandalariga boqarkan. Mendaylar-chi? Ena, dada, nega meni dunyoga keltirgansizlar o'zi? Qiynalib adabini yesin debmi? Mana, adabimni yemoqdaman. Ko'rib shamlaring yonayotgandir? Yo hali ko'rib to'ymadingizmi? Unda ko'raveringlar! Qiynalib o'layotganimni ko'ringlar, ko'chalarda sarson kezsam, manavi qishloqdagilarga o'xshaganlar tahqirlaganda, miriqib tomosha qilinglar! Sizlarning shamingiz yonsa bo'ldi! Men… Qiynalib beraveraman. Faqat sizlar xursand bo'lsangiz bas…»
— Manzura, qalaysan? — oradagi jimlikni buzib so'radi Murod. — Yig'lamayapsanmi?
— Yo'q, — dedi yer chizib Manzura. — Yig'lashga ko'z yosh ham qolgani yo'q, aka.
— Yig'lama, atayin kulib yur. Shunda qishloqdoshlaringga o'xshaganlar, ammang kabilar o'zini o'zi yeb bitiradi alamdan. Bugun seni shahardagi o'zingga o'xshagan bir raqqosa qizning uyiga joylashtiraman, — Murod gap orasida orqada kelayotgan barzangilarning mashinasiga ham ko'zgucha orqali qarab olishni unutmadi. — Qishlog'ingdagilar sal o'zlarini bosvolgunlaricha o'sha yerda tura turasan. Rozimisan?
— Albatta roziman. Xudo xayringizni bersin! Uzoq umr ko'ring, aka! Siz meni qo'llasangiz, sizni xudo qo'llasin!
— Xafa bo'lma, hayot aslida sen o'ylagandanam og'ir va shafqatsizroq. Bizni qodir xudo bu dunyoga sinash uchun yuborgan. Xohlaysanmi, xohlamaysanmi, sinovlarni boshdan kechirishga majbursan. Xato qilasan, yutuqlarga erishasan. Gunoh qilasan, savobga ham ba'zan qo'l urib qo'yasan. Sodir etgan har bir yaxshi-yomon harakating uchun shu dunyoning o'zida qisman javob ham berasan. Nima bo'lmasin, odamzod boshini baland ko'tarib yurishi, shukronalikdan yuz burmasligi kerak. Ana shunda xudoyimning mukofotlariga sazovor bo'ladi…
Murodning faqat yengil-elpi, kundalik hayotda uchraydigan suhbatlarinigina tinglagandi. Hozirgi fikrlashini ko'rib Manzuraning og'zi lang ochildi. Shunchalar bilimli, tarbiyali ekaniga sira shubhasi qolmadi. Murodga shu tobda juda-juda havas qildi. Azbaroyi ta'sirlanganidanmi, qaytadan ko'zlari yoshga to'ldi. Eshitgandi, bilardi, Ollohni astoydil o'ylay boshlasa, unga qalban yaqinlasha borsa, odamning ko'ngli bo'shab ketarkan. Hozirgi yig'i kelishini Manzura xuddi o'sha holatga yo'ydi. Xayolan Yaratgan egamga avvalgidan-da sadoqatliroq, e'tiqodliroq bo'lishga ont ichdi.

* * *

Mashina shaharning ilon izi ko'chalarini keza-keza to'rt qavatli uy ro'parasiga kelib to'xtadi.
— Qani, tushaqol, singlim, — dedi Murod orqa o'rindiq eshigini ochib. — Yetib kelding manzilingga!
Manzura pastga tushdi. Ular oldinma-ketin pod'yezdga kirishdi. Murod birinchi qavatdayoq o'ngdagi kvartira qo'ng'irog'i tugmachasini bosdi. Shu zahoti eshik ochilib, past bo'yli, ko'z-u yuz, lablarigacha bo'yoq chaplab tashlangan, uzundan-uzun yasama kiprikli qiz ostonada paydo bo'ldi.
— Mana, biz keldik, Durdona, — dedi Murod Manzurani ko'rsatib. — Boshlamaysanmi ichkariga?
— Voy, Murod aka, sal… Xayol opketibdi, kechiring! Qani, ichkariga marhamat qilinglar!
Manzura Durdonani ko'rgandayoq yallachi ekanini bilib bo'lgandi. Ichkariga kirishgach, xonalarni zimdan kuzatdi.
Odmigina
ekan.
Durdona oshxonadagi stol ustiga ul-bul qo'ydi.
— Durdona, bu kishi Manzuraxon, — dedi Murod jilmayib. — Yaqindagina boshladi raqqosalikni. Juda iste'dodli qiz. Yaxshilab tanishib olinglar. Bugundan boshlab har zamonda bo'lsayam, birga to'ylarga chiqasizlar. Xo'sh, gapim tushunarlimi?
— Albatta, tushundim, — dedi Durdona yasama kipriklarini atayin pirpiratib. — Manzuraxon bilan dugona bo'p qolamiz, xavotir olmang!
— Bo'pti, unda men ketdim. Ikkovingizam qulog'ingizga quyvoling. Ertaga «tomsuvoq». Soat kechki to'rtlarda tayyor bo'lib turinglar! Ikkalangiz bir bo'lib to'yni qizitasiz. Unutmang, bu sunnat to'yi. Bazm. To'yga kalondimog'lar, yerni tepsa qum o'rniga pulning changini chiqaradiganlar keladi. Uqdilaringmi?
Ikki qiz baravar bosh irg'ab Murodning savoliga javob qaytarishdi.

* * *
Nihoyat ikki raqqosa yolg'iz qolishdi. Manzuraning ham g'amlari, g'uborlari arigandek yengil torta boshlagandi. Lekin yangi muammo paydo bo'ldi. Durdona Murod ketgach, besh daqiqa o'tar-o'tmas, tusini o'zgartirdi. Manzuraga xuddi yovga qaragandek qaray boshladi. Chamasi o'n daqiqacha miq etmay, yer ostidan Manzuraning turish-turmushini nazardan o'tkazdi. Ora-sirada lab burib olishni ham unutmadi.
Manzura ham bu qizning holatini allaqachon payqagandi. O'ziga bildirmay, boshidan oyog'igacha nazar tashlardi. Durdonaning qarshisida sira past ketishni xohlamasdi.
«Bo'yanishniyam uddalay olmaskan, — o'ylardi u atayin sumkachasidan ko'zgu olib uyoq-buyog'ini tartibga keltirgan bo'lib. — Yopishtirib olgan kiprigini qaranglar! Qing'ir-qiyshiq. Shunaqayam farosatsiz bo'ladimi qiz degan? Shu turishiga osmondan kelishi-chi?!. O'zicha xalq artisti-da bular! O'rtaga chiqsa, qo'lini eplab qimirlatishniyam qoyillatishmaydi. E, xudo olsin senlarni, yallachilar!. Bunikida uzoq qolib ketishimga sira ko'zim yetmayapti. Ishqilib, tezroq ketay-da! Shu tasqaraminan bir hafta birga yashasam, jinni bo'p qolsam kerak…»
— Shunday qilib yallachilikni o'rganyapman deng? — so'radi nihoyat Durdona ensasini qotirib. — Ustozingiz kim?
— Murod aka, — dedi ataylabdan Manzura suhbatdoshining jig'iga tekkisi kelib. — Nimaydi?
— Murod aka baletmeystrmas-ku!
— Buning nima ahamiyati bor. Murod aka juda iste'dolli odam. Hamma ish qo'lidan keladi.
— Nechta to'yga borgansiz sir bo'lmasa?
— Bitta.
— Nima?.. — Durdona kutilmaganda kulib yubordi. — Bitta? Yo'g'-e!
— Ha, endi bitta to'yga bordim. Ammo niyatim to'yma-to'y yallachilik qilib yurishmas. Konservatoriyaga kirvolsam, bas, tashlayman bu ishlarni.
— Xo'p, bittagina to'yga borgan bo'lsangiz, biror nimani qoyillata oldingizmi ishqilib? Murod akaning sizga boshqacha tikilishiga qaraganda, qoyillatganingiz aniqqa o'xshab qoldi.
— Nimani nazarda tutyapsiz? — yanada jiddiylashdi Manzura. — Bilsak bo'ladimi?
— Murod akani xursand qilishga ulgurdingizmi-yo'qmi, shuni bilmoqchiydim.
— Ha, ancha pul ishlab berdim. Xursand bo'ldilar.
— O'zingizni go'llikka solmang, — dedi Durdona. — Men-chi, o'n yildan beri to'yma-to'y yuraman. Murodga o'xshaganlarning yuztasini ko'rvorganman. Ularning birinchi niyati pulmas, yallachining quchog'i. Men shuni so'radim.
— Ha-a, shunaqami? — sovuq kulimsiradi Manzura. — Yotish-turishni nazarda tutdim deng? Yo'q, men hali qiz bolaman e'tiboringiz uchun. Keyin ba'zi yallachilarga o'xshab duch kelganning qo'yniga kirib ketaveradigan odatim ham yo'q.
— Ja katta ketavermang, aylanay. Hali endi bitta to'yga boribsiz. Oldinda qancha ko'rgiliklar kutib turibdi ekan. Qo'yniga kirmay qaergayam borardingiz. «Qism»dagi ulushingizni kamaytirib, keyin shart qo'ysa, shunaqa ilonday sirg'alib qo'yniga kirasizki, o'zingizam bilmay qolasiz.
— O'chir chakagingni, — Manzura bu haqoratga toqat qila olmadi. Daf'atan o'rnidan turib ketdi. — Meni kim deb o'ylayapsan? O'zingga o'xshatyapsanmi? Eplab kiprik yopishtirolmas ekansan-u, o'rgatishingga o'laymi?!.
Durdona ham battar ensasi qotib shoshilmasdan o'rnidan turdi.
— Sen menikida qolmaysan, — dedi u lab tishlab. — To'rt tomoning qibla. Sendaqa oliftachalarni ko'rishga ko'zim yo'q. Keyin aytib qo'yay, ertaga bazmda xonadagi «fayz»ni olishga men kiraman. Tag'in burningni tiqib yurmagin! Xafa qilaman!
— Kirib o'lgin, bildingmi? — shivirladi Manzura. — «Fayz» tugul, o'sha qorni qappayganlarning boshqa narsasiniyam olib o'l!..
Manzura qo'liga buyumlar solingan xaltani oldi-da, tashqariga yo'l oldi. Ko'chaga chiqqandan keyin ketishga shoshilmadi. Qo'liga telefonini olib Murodga qo'ng'iroq qila boshladi. Go'shakni olgach, ko'p gapirib o'tirmadi.
— Men Durdonangiznikidan ketdim, — dedi u. — Agar rostdanam to'yga olib ketishni xohlasangiz, o'zimning uyimga borarsiz. Men o'z uyimda bo'laman!..
* * *

Xalqda raqqosalar haqida gap ketdimi, yoshu-qari darhol tusini o'zgartirib, ularga past nazar bilan qarashini oshkor qilib qo'yadi. Qiz-juvonlarning birinchi ishi esa qarg'ashdan iborat bo'ladi. Ular yallachilarni hech qachon oqlab gapirishmaydi. «Bu o'ziga to'g'ri, juda odobli, nafs domiga tushmagan, xudoga shirk keltirmaydi, xudo yo'lida yuradi», deyilgan taqdirda ham baribir ishonishmaydi. Raqqosami, yallachimi, tamom, demak, u ko'zlari o'ynab, olmami-anormi terib turadigan, erkakning qo'lida dasta pul ko'rsa, ko'z suzishdan bo'shamay qoladigan bir kimsa deb tushunishadi. Ular haq. Shaharda kunu-tun burchak-burchakda turib olgancha to'yga olib ketadigan otarchilarni kutuvchi o'sha yallachilar aslida raqqosalikning yaqiniga ham borib ko'rishmagan, ustoz qo'lida tarbiya topishmagan, onadan raqqosa bo'lib ham tug'ilishmagan. Ularni pul qiziqtiradi. Agar talab qilsa, puli bor erkakning oyog'ini o'pishadi, kerak bo'lsa, o'zlarini har ko'yga solishadi. O'sha ko'zni qamashtirayotgan, yurakdan halovatni qizg'onayotgan pullar changaliga tushsa bas.
Afsuski, Manzura shularni bila turib raqqosalik ko'chasini tanladi. Bu ko'chaning botqoqliklari borligi, har qadamda yuz-u ko'ziga loy chaplana borishini xayoliga ham keltirib ko'rmadi. Mana, o'sha ko'cha boshidayoq tahqirning ilk balosiga to'qnash keldi. Bu balo ko'ksini kemirib, mushtdek yuragini tilka-tilka qilmoqchi. Qo'yib berishsa, baloga chap berishni, shu ko'chadan chiqishni, uzoq-uzoqlarga bosh olib ketishni ixtiyor etmoqda. Nadomatlar bo'lsinki, bu ko'chadan chiqish juda og'ir. Chiqib ketishning sira imkoni yo'q. Har tarafi to'siqlardan iborat. Chiqqan taqdirda ham yuz-ko'zlariga chaplanib ulgurgan botqoq loyini hech bir suv bilan yuvib tozalay olmaydi. Umri ham yetmaydi tozalashga…

* * *

Manzura yo'lovchi mashinada mahalla ko'cha boshisigacha yetib, shoshilmasdan, ezgin qiyofada uyi tomon ketib borardi-yu, shularni xayolidan qayta-qayta o'tkazar, o'tkazaverardi. Yallachilik ko'chasidan eson-omon chiqib olishni xohlardi. Jon deb birovlarning mollari tagini tozalash, idish-tovoqlarini, hatto it yalog'ini yuvib artishi muqarrarligini qalban his etardi. Ammo qalbi qaysarligini qo'ymasdi. Hadeganda hali chimildiq neligini bilmagan, shu yoshida bir olam issiq-sovuqni ko'rib ulgurgan qizni koyib tashlar, uni bo'shanglikda, qo'rqoqlikda, irodasizlikda
ayblardi.
«Sen hali yo'l boshidasan, — derdi qalbi unsiz ingranib. — Oldinda seni yana qancha-qancha Durdonalar kutib turganini xudo biladi. Agar bugungi gap-so'zlarni tahqirga yo'ysang, haqiqiy tahqirni ko'tara olmas ekansan-da! Bozorgul seni ne ko'ylarga solmagan. Tomorqadan u aytgan semiz o'tmas, ajriq terib kelganingda xivchin olib savalaganlari esingdami? Sen bir yili kuz bo'yi yuz kilolab paxta terib ishlab topgan pullaringni qo'liga tutqazganingda bozorga yo'rg'alab sog'in sigir sotib olgandi. Separator ham olgandi. Sen mung'aygancha, bo'zraygancha o'tirgansan. U kosa-kosa qaymoqlarni separatordan chiqarib rosa ko'zingni kuydirgan. Sen tamshanib-tamshanib olishdan nariga o'ta olmagansan. Bir tomchisini ham bermagan. O'sha kunlarga chidading, sabr qilding. Arzimagan aybing uchun yo'g'ondan-yo'g'on xodalar bilan kaltaklardi. Birovga churq etmading, arz qilishni xayolingga ham keltirmading. Tag'in uni yaxshi ko'rding, hurmatlayverding, aytgan yo'rig'iga tushaverding. Bugun esa arzimagan gap uchun ich-etingni yemoqdasan. Nega? Buning o'rniga ertaga o'sha to'yga borib Durdonaga raqs tushish qanaqa bo'lishini ko'rsatib qo'ysang bo'lmaydimi? Nahotki, shunchalar qo'rqoq bo'lsang? Iroda kuching qaerga g'oyib bo'ldi?..»
— Ha, sen haqsan, — dedi ovoz chiqarib Manzura hovlisi darvozasini ochib ichkariga odimlarkan. — Men endi ilgarigi Manzura emasman. U Manzura o'lgan. Hozirgisi esa sen tayinlagandek yo'l tutadi. Hech kimga bo'yin egmaydi. Hech kimdan kam bo'lmaydi. Men ortga chekinmayman! Kimda kim menga yomonlik qilsa, adolatsizlikka yo'l qo'ysa, ayovsiz o'ch olaman. Raqqosa bo'laman dedimmi, tamom, shu ko'chaning loylari, botqoqlariga botib ketsam-da, faqat oldinga yuraman. Kurashaman, kurashaveraman!..

* * *

«Telbaning ishini xudo o'nglabdi» deb bekorga aytishmagan ekan. Ertasi kuni Murod Manzurani o'z uyidan o'sha bazmga olib ketdi. Mashinada Durdona ham o'tirgan ekan. Manzura hech narsa bo'lmagandek u bilan samimiy so'rashdi, hol-ahvol so'radi. Lekin Durdona g'azabnok edi. Har soniyada Manzurani kamsitishga urinar, qandaydir achchiq-achchiq gaplar gapirib chaqib olishga intilardi. Manzura esa parvoyiga keltirmasdi. Murodga turli qiziqarli savollar berar, javobi kulgili chiqsa qotib-qotib, miriqib kulardi.
Murod ham hayron edi. Manzuraning bu qadar «ochilishi», quvnoq qizga aylanib qolishini ko'rib hayratga tushardi. Ammo qalbining bir chetida rahmi kelardi, achinardi, shunday iste'dod egasi xo'rliklar changalidan qutula olmayotgani unga ham alam qilardi…
Nihoyat to'y, otarchilar ta'biri bilan aytganda, bazm ham boshlandi. Stol tuzalishi, to'ydagi mehmonlar, baqir-chaqir xuddi o'tgan safargisini eslatardi. Faqat bu to'ydagi mehmon erkaklar ilgarigidagiga nisbatan ancha sipodek, xotirjamdek tuyildi.
Manzura otarchilar uchun ajratilgan so'rining bir chetiga cho'kib Murod yetaklab kelgan Xursandbek hofizni zimdan kuzatdi. Bu yigit deyarli o'zi tengiga o'xshardi. Juda orasta kiyingan, doimo tabassum qilishdan, jilmayishdan tiyila olmas ekan.
Durdona o'zini ko'rsatgisi keldimi, kela solib Xursandbek hofizning yonidan joy oldi. Yuzlarga fotiha tortilgani hamono nimalarnidir gapirib hofizni kulishga majbur eta boshladi. Xursandbek ham tortinib o'tirmasdi. Durdonaning har bir gapiga kulgi bilan javob qaytarishga urinardi. Yallachi ora-sirada tizzasiga shapatilasa yoki yuzidan asta chimdib qo'ysa, battar «xoxo»lardi. Durdona esa har bir harakatidan so'ng Manzura tarafga ko'z tashlab olishni kanda qilmasdi. Har qaraganda, «Ko'rdingmi, ovsar, haqiqiy raqqosa xuddi men kabi abjir, kirishimli, gapga chechan, beti ochiq bo'lishi kerak» demoqchidek bilinar-bilinmas lab burib qo'yardi…

* * *
Manzura Xursandbekning yana bir xislatiga qoyil qoldi.
U torni juda yaxshi chalarkan.
Hatto, ilk qo'shig'ini boshlagandayoq og'zi lang ochildi. Tor uning qo'lida xuddi bulbuldek sayrardi. Qochirimlarni, nolalarni ikki tarafga o'rnatilgan katakon kolonkalar orqali yuraklarning tub-tubigacha yetkaza olayotgandi. Bunga hofizning mahzun, baritonga yaqin yoqimli ovozi jo'r bo'lgach, yanada fayz kirdi. Manzura Xursandbek hofiz to qo'shiqni tugatguncha hayratlanishdan tiyila olmadi.
Biroq oldinda o'zini nimalar kutayotganini tasavvur ham etmasdi. Durdonaning o'ziga yarashmagan qiliqlar ko'rsatib o'rtaga chiqishi ilk alamini qo'zg'adi. Ha, u o'zi sezmagan holda yallachi hamrohiga hasad qila boshlagandi. Negadir uning tutriqsiz raqslari jahlini qo'zg'ay boshlagandi. Raqs san'atiga butkul yot bo'lgan harakatlari jig'iga tegib, hayrati ham so'ndi, bir necha marta beixtiyor o'rnidan turib ham ketdi.
Bu holatini Murod allaqachon payqagan, shu bazmda kutilmagan raqobat paydo bo'lishini, bu esa o'rtaga kutilganidan-da mo'mayroq pul yog'ilishi uchun sabab bo'lishi muqarrarligini his etib turardi. Ba'zan goh Durdonaga, goh Manzuraga yer ostidan boqib kulib qo'yardi.
Va o'sha kutilgan lahzalar yaqinlashdi. O'rtakash Manzura raqs ijro etishini e'lon qildi. Xursandbek «Lazgi»ni boshlab qoldi. Manzura o'rtaga chiqdi-da, xuddi yangi kelinlar kabi mehmonlarga obdon salom qildi. Bu usulni tunda o'ylab topgandi. Chiqishini shu bilan boshlasa, barchaning e'tiborini tortishiga ishongandi. Adashmabdi. Shirakayf erkaklar hali raqs boshlamasidanoq qichqirib uni olqishlay ketishdi. Nuroniy onaxonlar esa Manzuraning bu qadar chiroyli salomini ko'rib astoydil duo qilishdi.

* * *

Manzura bu qadimiy qo'shiqning har bir ohangiga yo'l-yo'lakay alohida qochirimlar o'ylab topardi. Bilardi, Durdona aytganidek erkaklarning qo'lidagi pullarni beo'xshov muqom emas, ana shunday qochirimlar yordamida ham tortib olsa bo'ladi.
Ashula yarmiga yetmay, hofizga buyurtma beradiganlar ko'payib qoldi. Barchalari o'zlari suygan qo'shiqqa Manzura raqs tushishini xohlashardi. Durdona ham bu manzarani otarchilar so'risida o'tirgan ko'yi hissiz kuzatardi. Yo'q, buni hissiz ham deb bo'lmaydi. Negaki, u raqibasining har bir harakatidan so'ng beixtiyor qimirlab ketar, lablari burilib-burilib qo'yardi.
Shu tobda o'rtaga o'tgan safardagidek bir erkak chiqib keldi. Bu shahardagidan farqli o'laroq kalbosh emasdi. Qiyofasida ham urishqoqlik, zo'ravonlik, kalondimog'lik belgilari sezilmasdi. Aksincha tabassumga moyil, xushchaqchaq odam ekani ko'rinib turardi.
Erkak kulimsiragancha kelib Murodga yuzlandi.
— Uka, — dedi u ovozini hiyla pasaytirib. — Bir iltimos chiqib qoldi. Nima deysiz?
— Biz xizmatda, aka, — dedi Murod ham suhbatdoshiga javoban jilmayib. — Nima qilishimiz kerak?
— Mana shu o'rtada raqs tushayotgan qizingiz bizga juda ma'qul kep qoldi-da! Agar malol kelmasa, bazm tugagandan keyin bizgayam alohida raqs qilib bersalar! Xarajatiga gap yo'q!
— Xo'p bo'ladi, — dedi Murod sezdirmaygina Durdona tomon ko'z tashlab olarkan. — Bir og'iz gapingiz-da, aka! Ammo…
— Tushundim, — Murodning so'zini kesdi erkak. — Ishoning, biz intellegensiya vakillarimiz. Ortiqcha harakatlar, gap-so'zlarga yo'l qo'yilmaydi. San'atidan bahra olsak bas.
— Tushundim, — dedi Murod. — Bazm tugashi bilan qayga yurishni shipshitsangiz bas,
qizimiz kiradi hofiz bilan birga.
— Yo'q, hofiz shart emas. Magnitofonga biz suyib eshitadigan qo'shiqlar yozib qo'yilgan. O'sha qo'shiqlarga raqqosa qiz o'ynab bersalar bo'ldi.
— Ikkala raqqosayam kirishsinmi, yo…
— Faqat o'rtadagisi.
— Bo'pti…
Oradan taxminan bir soatcha vaqt o'tgach, bazm yakun topdi. Bu gal ham Murodning ko'ngli to'ldi. Manzura hovuch-hovuch pul ishlab berdi. Pullar doyra g'ilofidan tortib, tor g'ilofigacha to'lib, sig'maganini alohida qora sumkaga ham joylashdi Qolaversa, Manzura erkak aytgan xonaga kirib chiqsa, yana pul tushadi…
Manzurani Husan usilitelchi erkak aytgan uygacha kuzatib qo'yadigan bo'ldi. Qolganlar kutib turishiga kelishishdi.
Xona esa besh-oltita uy narida ekan. U yerga katta ko'cha bo'ylab boriladi. Husan Manzurani tayin etilgan darvoza tomon boshladi. Atrof zim-ziyo, bu ko'chada mashinalar qatnovi ham haminqadar edi. Bazm bo'lib o'tgan uy atrofiga qo'yilgan mashinalargina ahyon-ahyonda qimirlab qolardi.
Shu payt old tarafdan bir mashina o'qdek uchib kelib, Manzura va Husanning to'g'risida to'xtadi. Orqa va old eshiklar ochildi-da, kimdir Husanni tepib yubordi. Boshqa birov Manzuraga yopishdi. Ko'z ochib yumguncha Husan hushini yo'qotib asfaltga dumaladi. Manzurani bo'lsa, o'sha mashinaning orqa o'rindig'iga kuch bilan o'tqazishdi.
Mashina go'yo kinolardagi kabi o'rnidan qo'zg'alib, oldinga talpinganda ballonlari chiyillab-chiyillab ketdi.
Manzura baqira olmasdi. Og'zini skotchlab tashlashgandi. Shunda ham bu mashinada necha kishi borligini taxminlay oldi. Haydovchini qo'shmasa, mashina salonida uch barvasta erkak o'tirgan edi.

Davomi bor...
Категория: Boshqalar | Добавил: Admin (08.04.2018)
Просмотров: 861 | Теги: Raqqosa 2 (Kamolov) copy | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
avatar
Вход на сайт
Логин:
Пароль:
ПОИСК
РЕКЛАМА